Otizmli bireylerin yemekle ilişkisi: 'Daha bebekken zorlanıyordum'

Otizmli bireylerin yemekle ilişkisi genellikle karmaşık. Yaygın bir şekilde yiyeceklerin tadı ve kokusu gibi duyusal unsurlarına, ayrıca bazı yiyeceklerin görünümüne ve tahmin edilemezliğe karşı çok hassas oluyorlar. Londra'nın kuzeydoğusundaki Essex bölgesinde yaşayan 23 yaşındaki Spencer Ali, otizm ve Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğu (DEHB) ile ilgili samimi videolar paylaşarak TikTok ve Instagram'da binlerce kişilik bir takipçi kitlesi oluşturdu.

Videolar 5,1 milyon beğeni topladı. Takipçi kitlesi, otizm konusunda artan farkındalığı ve internette nöroçeşitlilik hakkındaki tartışmaları göstermeye yardımcı oluyor. En çok beğenilen paylaşımları arasında, çocukken okuldaki yemeklerle mücadele etmekten, yetişkinlikte beslenme alışkanlıklarını çeşitlendirmenin yollarını bulmaya kadar, yemekle ilişkisine dair olanlar yer alıyor.

Spencer "18 yaşında otizm teşhisi kondu, ardından 21 yaşında DEHB'im olduğunu öğrendim" diyor. "Otizmli olmak, yiyeceklerin dokularına karşı çok hassas olmam ve sürekli aynı şeyleri yeme alışkanlığına kapılmam anlamına geliyor. DEHB ise düzgün yemekler hazırlamak, yemek pişirmek, temizlik yapmak için çaba sarf etmeyi zorlaştırıyor. Beynim sürekli bir dopamin arayışında."

Spencer teşhis konulduktan sonra küçük yaşlardan beri sürdürdüğü kısıtlı beslenme alışkanlığını ve belirli yiyeceklerden kaçınmasını nihayet anlamlandırabildiğini söylüyor. "Annem, daha bebekken bile bazı yiyecekleri reddettiğimi, öğürdüğümü ve hatta kustuğumu söylüyor."

Okulda yemek yerken, okul yemeği de olsa yanında getirdiği öğle yemeği de olsa zorlandığını hatırlıyor. "İlkokulda öğle yemeklerimizin yanında dilimlenmiş elma dolu poşetler verilirdi ve elmaları bitirmeyenler sınıfta tutulurdu. "Okul bunun inatçı bir davranış değil, zorluk çektiğim durum olduğunu anlayana kadar üç öğle yemeği arasına çıkmadım."

Spencer, büyürken ailesinin yeme alışkanlıklarına çok anlayışlı davrandığını anlatıyor. Özellikle bir şey yemeye zorlamadılar ve "güvenli" yemeklerin içine gizlice başka şeyler koyarak kandırmaya çalışmadılar. Güven inanılmaz derecede önemliydi ve destekleriyle yemek saatlerinde kendini rahat hissetmeye başladı. Spencer'ın annesinin yaklaşımı uzmanlar tarafından da destekleniyor.